سخط : بضمّ سين و سكون خاء ، و در آن دو لغت ديگر مىباشد : سخط ( بضمّ سين و خاء ) و سخط ( بفتح سين و خاء ) و بهرتقدير اسم است و مصدر به معناى ناخشنودى ، مضاف اليه « غير » . جمله « و تقتضى رضى به غير سخط » معطوف است بر « تقرّب » كه جمله مستأنفه است ، بنابراين محلّى از اعراب ندارد . فائقة : اسم فاعل ، مفرد ، مؤنّث ، معرب ، مشتقّ ، حال است از فاعل « تقتضى » . الفيّه : مضاف و مضاف اليهش « ابن معط » است و متضايفين مفعول است براى « فائقة » . ترجمه : و اين الفيّه طلب مىكند و خواهان است خشنودى بدون ناراحتى و غضب را در حالى كه اين الفيّه برالفيّه ابن معط تفوّق و برترى قابل محسوسى را دارد . شرح عربى : و تقتضى : بحسن الوجازة المقتضية لسرعة الفهم رضا من قاريها بان لا يعترض عليها به غير سخط يشوبه . فائقة الفيّة الامام ابى زكريّا يحيى ابن معط ، عبد النّور الزّوارى الحنفيّ . ترجمه و شرح : اين كتاب الفيّه با عبارات كوتاهى كه دارد و مقتضى سرعت فهم و ادراك است از خواننده‌اش طلب رضايت و خوشنودى داشته باينمعنا كه از آنها مىخواهد كه برآن اعتراض نكرده و چنان خشنود باشند كه خشنودى و رضايتشان با غضب و ناراحتى مثوب و همراه نباشد . ديگر از اوصاف اين كتاب آنست كه بركتاب الفيّه امام ابى زكريّا يحيى ابن معط عبد النّور زواوى حنفى برترى كامل دارد . قوله : بحسن الوجازة : كلمه « وجازة » بفتح واو به معناى مختصر بودن . قوله : من قاريها : ضمير مؤنث در « قاريها » به الفيّه راجعست .